Selecteer een pagina

Ja, ik ga het doen!

Eind februari, begin maart, kon ik dus de keuze maken. Ik wist dat ik gezond was, alle onderzoeken met een 10 gehaald had en zowel geestelijk als lichamelijk zou ik het prima moeten gaan redden op 1 nier.
Maar door corona lag er toen veel stil…

Maakte ik de keuze om mijn nier daadwerkelijk te doneren dan ging het gewoon nog niet.
Ten eerste was de ontvangster waarschijnlijk ook nog ‘te gezond’ (heel gek, als je bedenkt dat je nog minder dan 15% nierfunctie hebt). Maar doordat corona zo’n grote stempel drukte op de zorg etc kon er sowieso geen datum gepland worden. Ongewild eigenlijk, kreeg ik meer bedenktijd. Op zich gunstig,; zou ik het doen dan stond ik er echt voor 100% achter. Maar ook weer niet gunstig; soms is te lang over iets nadenken niet fijn(er). Je gaat allerlei dingen bedenken die je van je stuk kunnen brengen. Of anderen kunnen dit bewerkstelligen. Ook niet erg, er samen over praten, anderen hun mening laten geven en er zelf nogmaals over nadenken gaven voor mij alleen een nog helderder beeld. Een nog duidelijkere JA dan ik al had.
Waarom zou ik een nier laten zitten en straks wellicht ‘de grond in laten stoppen of de oven in laten schuiven’ terwijl ik er iemand zijn/haar leven mee terug kan geven?! Alle vragen en argumenten die mensen heel snel hebben komen uit onwetendheid (geen verwijt naar wie dan ook!) vaak voort maar die antwoorden had ik al lang. Geen enkele reden te bedenken dat ik het niet zou moeten doen.
Nadat de grootste paniek in de ziekenhuizen voorbij was kreeg ik uiteraard weer dezelfde vraag; Mevrouw, wilt u nog steeds uw nier doneren? Dat was volgens mij iets voor de zomervakantie. Ik wilde het nog steeds. 100% zeker. Het enige wat ik in die extra bedenktijd bedacht had was dat ik toch graag een kort contact wilde met de ontvangster. In het begin hoefde dat van mij niet zo nodig. Het kan namelijk ook tegenvallen. De persoon kan een heel andere levensstijl hebben waardoor ik misschien spijt zou kunnen krijgen. Maargoed, dan nog, iemand kan zich ook even anders voordoen dus het zegt eigenlijk ook niets. Als de persoon die ik mijn nier geef, op zijn/haar manier weer een prima leven heeft, is mijn doel bereikt. Misschien is het niet mijn manier, dat kan, maar dan is het niet meer aan mij. Ik heb iemand geholpen zijn/haar leven terug te krijgen and that’s it.

Ook zij zag het zitten, heel graag zelfs. Dus hebben we contact gehad. Ik ben op een ochtend naar haar gereden en daar hebben we ongeveer 2,5 uur gepraat. Het was heel gezellig. Soms ook emotioneel. Maar waar het om ging, het was goed zo. Ik wilde graag mijn gezonde nier aan haar geven. Ik heb er toch 2 …
De zomervakantie wilde ik graag wel als vakantie houden.  Niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn man en kinderen. En mijn ouders. Die waren nog maar zeer gering op de hoogte. Ik wilde met hen ook nog even goed in gesprek. Niet om raad, niet om advies, maar gewoon het er over hebben. En dan zouden we na de zomervakantie wel kijken wanneer het uit zou komen.

Uiteraard had ik ook op mijn werk het een en ander te regelen. Ik kan daar immers niet gewoon niet verschijnen. Iemand moet mijn vervangen en in onderwijsland is het op het moment niet heel rooskleurig. Dan werk ik op een SBO-school en heb ik groep 7, daar zet je ook niet zo even iemand neer. En zo ook zou mijn man wat moeten regelen. Hij werkt in het ziekenhuis, heeft zowel dag- als nachtdiensten. Zowel door de week als in het weekend. En dat met zijn functie, dat is niet 1, 2, 3 geregeld of even geruild met iemand. We zouden moeten nadenken over de kinderen en welke andere plannen hadden we nog meer de komende tijd. Uiteindelijk kwamen we er al snel achter dat de periode tussen de herfst- en kerstvakantie een super gunstige tijd zou zijn. Op alle vlakken. Alleen de ontvangster moest er daardoor wel een pilletje extra bij slikken tijdelijk, want haar nierfunctie was echt gedaald. Ik kreeg het alleen ook niet anders geregeld dus zo gezegd, zo gedaan. 3 november 2020 zou mijn nier verhuizen. Van mij naar Christel.

Share This