Selecteer een pagina

De beslissing, wel of niet doen


Vrijdag 21 februari

Het onderzoek zelf stelde niet zoveel voor. Wel vaker bij een gynaecoloog geweest en twee maal bevallen, dus ja …
De ochtend van dat onderzoek was heel gek; carnaval op mijn werk. Ik ben er eventjes geweest, en daarna zou het feestje zonder mij doorgaan. Dat kan prima, al houd ik normaal wel van feestjes. Toch was ik deze keer niet in de stemming. Ook mijn feestneus en verkleedpakje had ik thuis gelaten…

Ik maak mezelf niet heel snel druk, deze keer toch wel.
Ik zie meestal geen beren op de weg, en als dat wel zo is jaag ik ze altijd weg. Maar dat lukte nu niet.
Ik kan prima met druk omgaan, maar dit was een heel andere druk.
Wat als het nieuws toch slecht zou zijn? Waarom zou ik nou net geluk hebben?
Ik ben niets meer en niets minder dan elk ander. Ook ik kan die persoon zijn, in plaats van juist die ander. Ik zie eigenlijk altijd alles wel positief in, maar ik kon hier toch echt niets positiefs bij bedenken.

De paar uren op mijn werk gingen redelijk, maar zodra ik in de auto stapte richting het Radboud voelde het al heel onprettig. Een voorgevoel, dacht ik nog … Eenmaal aangekomen bij het Radboud Dennis gebeld, hij was daar aan het werk en mocht uiteraard met mij mee naar het onderzoek. Al vanaf het bij mijn werk in de auto stappen was ik emotioneel. En wat duurde het toch lang voor ik aan de beurt was. De mevrouw die ons riep zag het direct aan mijn gezicht. Wellicht daarom begon ze ‘een zonnig gesprekje’ en gooide het op mijn ‘dappere besluit’ om een nier te willen doneren. Netjes en vriendelijk heb ik enigszins bedankt voor dat onderdeel van het gesprek; graag eerst even kijken daarbinnen beneden… Gelukkig begreep ze dat. Snel tot de orde van de dag dus. Ze kon mij snel geruststellen. Hetgeen er zat was niet kwaadaardig en daarna hebben we het dan toch gehad over mijn nierdonatie-traject 😉
Opgelucht kon ik naar huis en had ik carnavalsvakantie.

Toen kwam natuurlijk de keuze aan mij. Ik wist dat ik totaal gezond was, alle onderzoeken met een 10 gehaald en dus mocht ik mijn nier doneren. Als ik dat wilde natuurlijk.
Tsja, dan kom je op het punt waar het uiteindelijk om gaat. Doe je het, of doe je het niet. Eerst kon je jezelf nog ‘verschuilen’ achter de uitspraak ‘Eerst maar eens kijken of ik wel gezond ben en of ik een nier mag doneren’. Dat was nu bekend.
De vraag zonder uitweg komt dan. Twee mogelijke antwoorden … Ja of nee. En natuurlijk is een misschien ook nog aan de orde, dat je nog bedenktijd wilt etc.
Maar ik wist eigenlijk wel dat ik dit wilde. Inmiddels stond ik zo achter dit traject.
Inmiddels sta ik voor 300% achter mijn keuze en vind ik het zelfs moeilijk van anderen te begrijpen dat zij het anders zien. En ik wilde de ontvangster ook niet aan een lijntje houden, dat zou niet fair zijn en zou kostbare tijd van haar vragen. Dus na de vakantie zou ik contact gaan opnemen om mijn definitieve keuze door te geven. Ja, ik wil mijn nier gaan doneren.  
Ik vind het heel bijzonder dat ik dit mag doen! Het geven van zoiets moois voelt ontzettend goed.
Er komt een hoop bij kijken natuurlijk, maar het gegeven op zich, is zo bijzonder en mooi. Ik moest nog wel met wat mensen hier over praten want er waren nog maar weinig, zeer weinig, mensen op de hoogte van dit idee. En toen … toen kwam Corona. Alles lag stil, en dus kreeg ik meer bedenktijd, of ik dat nu wilde of niet…

  • Facebook
Share This