Selecteer een pagina

Op 13 november was het zover, mijn eerste bezoek aan het Radboud wat betreft mogelijke nierdonatie bij leven. Eigenlijk wist ik er nog niet zo heel veel van. Ik had me heel globaal ingelezen op de site van het Radboud maar meer ook niet. De vraag ‘Ben ik geschikt?’, daar kon het internet natuurlijk geen antwoord op geven. Daarvoor moest ik toch echt naar het ziekenhuis toe.
Op 13 november had ik mijn voorlichtingsgesprek. Daar had ik een gesprek met een coördinator levende nierdonatie. Dat is ook een gespecialiseerd verpleegkundige die heel veel informatie in korte tijd geeft.
Het gesprek ging onder andere over hoe ik bij dit idee kwam, waarom ik het wilde doen en of ik wist wat het in zou houden. Er werd me (indien gewenst met foto’s) haarfijn uitgelegd hoe de mogelijke operatie zou gaan. Uiteraard wilde ik ook de foto’s zien van het hele gebeuren en ik vond het hoogst interessant! Er werd me ook uitgelegd hoe er toch gedoneerd kon worden ook als de bloedgroep niet matcht met de ontvanger. Wat een mooie manieren zijn er toch en hoe knap is het dat er zoveel mogelijk is. Maar dit was voor ons niet aan de orde. Ik match perfect bij Christel.
 
Na het gesprek werd er bloed afgenomen om mijn weefseltypering vast te stellen. Dit werd dan vergeleken met dat van Christel. Ook werd er onderzocht middels een kruisproef of Christel antistoffen bezit tegen mijn cellen. Als dat zo is kan er namelijk geen transplantatie plaatsvinden. Dan zou namelijk mijn nier direct worden afgestoten door haar. Deze uitslagen duurden zo’n 3 a 4 weken.
Wat mij duidelijk werd bij dit eerste gesprek is dat ik een heel eigen ‘nierteam’ heb. Zij werken uitsluitend voor mij. En zo heeft Christel ook een eigen ‘nierteam’. Het is dus een gescheiden traject dat wij beiden ingingen. Dit omdat de begeleiding en beoordeling van mij, de nierdonor, gescheiden moet zijn van de begeleiding en beoordeling van Christel, de ontvangster. Dit is om belangenverstrengeling te voorkomen. Dat had ik me nog helemaal niet gerealiseerd. Maar heel begrijpelijk. Om deze nierdonatie dus werkelijkheid te laten worden werken er 2 teams gescheiden van elkaar en brengen elkaar op de hoogte indien dat nodig is.

Na een aantal weken kreeg ik bericht. De ontvangster, Christel, is goedgekeurd voor transplantatie. Haar nierfunctie moest ook minder dan 20% zijn, maar dat was het al dus daar hoefden we niet op te wachten. Bij mij waren de uitslagen van het bloed en de urine bij dat eerste voorlichtingsonderzoek ook prima voor donatie. Vooralsnog beiden dus goedgekeurd. De vraag of ik het nog zag zitten werd natuurlijk gesteld. Uhmz, ja, dat geloof ik wel. Als ik door de medische keuring verder ook heen kom dan wil ik het graag doen. Ik wist inmiddels ook dat het ziekenhuis bij twijfel echt niet zo’n operatie gaat doen. En dus werd er een afspraak gemaakt voor het grote onderzoek. Dit zou een hele dag in beslag nemen. Deze dag was op 13 januari 2020. Toen is dus mijn medische procedure gestart. En vanaf toen is mijn medische dossier flink gevuld.

Dat grote onderzoek, zoals ik het noem, heeft een aantal uren geduurd. Ik geloof dat ik rond half 10 in het ziekenhuis moest zijn. Rond half 5 einde van de middag was ik klaar. Ik ben zo druk geweest die dag dat ik hooguit een banaan en een boterham gegeten heb.
– De nefroloog heeft mij vragen gesteld over mijn gezondheid en mijn medische voorgeschiedenis.
– Een arts heeft mijn lichamelijk onderzocht.
– Ik had voorafgaand aan deze dag 2 x 24 uur urine moeten opsparen en dat heb ik ingeleverd. De bokalen waren flink vol, een feestje op die zaterdagavond in het dorp heeft wat extra vloeistof opgebracht 😉 Gelukkig mocht ik gewoon een biertje of wijntje drinken. Deze urine is nodig om mijn nierfunctie te kunnen bepalen.
– Er zijn heel veel buisjes bloed afgenomen. Ik weet het aantal niet meer precies, maar dat zat geloof ik tussen de 12 en 16 in. Hier werd onder andere gekeken naar mijn leverfunctie, bloedsuiker, cholesterol, hemoglobine en doorgemaakte infecties zoals hepatitis en hiv.
– Er is een hartfilmpje gemaakt (ECG) en ik heb een half uur aan een bloeddrukmeter gelegen. Daar vertelde de zuster mij dat die zo gelijk was dat ze dacht dat het apparaat stuk was.
– Ook zijn er röntgenfoto’s gemaakt van mijn hart en van mijn longen.
– Ik ben gewogen en gemeten en
– ik heb een gesprek gehad met een medisch maatschappelijk werkster. Er werd daar uitgebreid stilgestaan bij motivatie, verwachtingen en de risico’s. En de praktische zaken zoals loonderving, mogelijke huishoudelijke hulp en opvang kinderen werd besproken.
– Zo ook werd er een CT-scan gemaakt van mijn nieren; digitale foto’s om o.a. de aan- en afvoerende bloedvaten, urineleiders, blaas en bloedvaten goed in beeld te krijgen. Ik kreeg via een infuus contrastvloeistof toegediend. Op basis van dit onderzoek werd dus besloten of een van nieren geschikt zou zijn, en zo ja welke.
(Mocht hieruit komen dat mijn nieren verschillen in grootte dan zou er nog een nierscan volgen later. Dit was in mijn geval niet nodig).

Er was mij al bekend dat er natuurlijk iets gevonden kon worden waardoor je niet geschikt bent als donor. Dat is dan pech. Maar ook dat er afwijkingen gevonden kunnen worden die om aandacht vragen. Dat je dus zelf misschien wel iets te weten komt wat je onder de leden hebt.
‘Wil je dat wel?’, werd er gevraagd. In mijn geval was het antwoord direct ‘JA dat wil ik zeker’. Als er iets ‘mis’ is in mijn lijf wil ik het graag weten. Hopelijk ben ik dan juist op tijd, al voor er symptomen waren, en dus de kans op herstel het grootst zou zijn.
Dan loopt de procedure dus vertraging op. De gezondheid van de donor staat voorop. Na een aantal dagen kwamen de eerste bloeduitslagen al binnen via de Radboud-app. Maar nog lang niet alles was bekeken en beoordeeld dus wachtte ik rustig af. In de tussentijd wel een keer met Christel contact gehad via internet. Zij vond het ook spannend allemaal en hoopte dat ik goedgekeurd zou worden.
Een aantal weken later werd ik gebeld. Op zich was alles goed, maar op de CT-scan was toch iets gezien. Er zat ergens, wellicht in de buurt van mijn eileiders, iets van zo’n ruim 6 cm. Dat hoort daar niet te zitten. Er was niets verontrustends, zo zag het er niet uit, maar toch moest mijn nierdonatie stopgezet worden…
Wilde ik alsnog verder in het traject dan moest er eerst bekeken worden wat daar zat.

De keuze was niet moeilijk, ik wilde verder met het traject maar ik wilde zelf natuurlijk ook gezond zijn. De afspraak bij de gynaecoloog die gepland was, was halverwege maart. Het zat mij niet lekker en dus heb ik het ziekenhuis gevraagd of de afspraak vervroegd kon worden. Gelukkig kon dat en dus moest ik op vrijdag 21 februari (net voor carnaval) voor een eigen onderzoek naar het ziekenhuis. Ondanks dat ik niet snel beren op de weg zie, vond ik ‘mijn uitstapje naar de gynaecoloog’ toch erg spannend en heb ik wat slechte nachten gehad. Ik vond, en vind, het programma Over mijn lijk fantastisch mooi. Maar ik keek in die weken toch anders ernaar en heb de avond voor mijn bezoek mezelf meermaals afgevraagd ‘is dit mijn laatste onbezorgde avond met mijn gezin’… en heb er wel een extra wijntje op gedronken…

Share This