Selecteer een pagina

Zoals al gezegd, die oproep liet mij niet meer los. Waarom precies, ik weet het niet. Wellicht omdat ik ‘de schreeuw aan de hele wereld’ om jou je leven weer terug te kunnen geven, zo hulpeloos vond. Of hulpeloos, dat is niet het juiste woord denk ik. Maar het raakte me. Er zijn zoveel ziektes, aan heel veel is iets te doen. Aan heel veel ook niet. Helaas! Maar in dit geval is er wel iets aan te doen. En dat door middel van een nieuwe nier. Op zich heel simpel. Gewoon, een ‘nieuwe’ nier.

Het kan opgelost worden, maar toch lukt het niet. Hoe kan dat? Ik kan er met mijn verstand eigenlijk niet bij. Zoveel mensen zijn ongeneeslijk ziek. Iedereen zegt dan ‘Als ik toch iets zou kunnen doen, dan zou ik het doen’. Ja, dat is op zich heel gemakkelijk gezegd. Het kan toch niet, dus dat kun je zo makkelijk zeggen. Het is een schrale troost voor zij die er mee (blijven) zitten dan. Helaas…
En nu, in dit geval, kan er wel iets aan gedaan worden. Maar het gebeurt gewoon niet. Dat kan toch eigenlijk niet… en dat bleef in mijn hoofd spoken.

Na een paar dagen heb ik de bewuste mevrouw, Christel, een berichtje via Facebook gestuurd. Dat ik haar oproep had gezien en ik graag meer informatie wilde omdat ik wellicht wilde helpen. Het antwoord terug zei me al zoveel. Wat was ze blij. Wat kon ik uit een paar zinnen al opmaken dat ze 100 vreugdedansjes gedaan moet hebben. Alleen al door mijn berichtje dat ik heel misschien wel wilde helpen en daarom dus voorzichtig wat informatie wilde.
Helaas kon zij mij geen informatie geven. Of althans, wel informatie over haar situatie maar verder niet. Een mogelijk geïnteresseerde moet zichzelf melden bij het ziekenhuis (in dit geval het Radboud) waar de ontvanger patiënt is. Dat heb ik dus gedaan. Ik besefte me ook dat het voor Christel wellicht heel angstig moest zijn: Er zullen toch vast meer mensen reageren, dacht ik. En dan moeten zij alsnog zelf de stap richting het ziekenhuis nemen. Velen doen dat dan misschien toch niet. Mogelijk ben je dan dus blij gemaakt met een dode mus. En dan zit je als ontvanger maar te wachten. Op een dode mus dus.

Gelukkig voor Christel heb ik mezelf wel gemeld. En nog 2 anderen met mij. En ja, super fijn natuurlijk. Drie mogelijke donoren. Fantastisch!
Maar dan gaat de procedure zo dat ze met 1 persoon het traject ingaan. Mocht die persoon niet door alle onderzoeken heenkomen en/of zichzelf (tot op het moment van opereren) alsnog terugtrekken, dan pas gaan ze met een mogelijke andere donor (opnieuw) het traject in. Hopelijk wil die donor dan nog… hopelijk heeft die niet al iemand anders gevonden. Althans, heel fijn natuurlijk, maar, in dit geval voor Christel, niet. Wat een spanning en nog meer onzekerheid komt er dan op het bordje van de ontvanger.
Maargoed, ik heb mezelf dus gemeld via internet bij het Radboud. Een paar korte vragen moest ik beantwoorden en daarna zou er contact worden opgenomen met mij voor een 1e afspraak. Nog steeds was alles toen een ‘vrij ver van mijn bed-show’. Ik had het zelfs nog met niemand gedeeld. Eerst maar eens zien. En precies toen ik met mijn gezin op Ibiza zat, had ik eigenlijk een afspraak. De eerste afspraak.
Deze uiteraard verzet, en niet die vakantie ;).
En zo begon mijn mogelijke traject als ‘nierdonor bij leven’. In dit geval aan een onbekend persoon.

Share This