Selecteer een pagina

Zomer 2019, hoe het allemaal begon…

Jeetje, ik had dit eigenlijk eerder op papier moeten bijhouden. Maar ja, toen was ik nog niet zo ver als dat ik nu ben. Toen wist ik nog niet zo veel als dat ik nu weet. Dus even terug in de tijd.

Tijdens de zomervakantie van 2019, ruim een jaar terug, kwam ik tot de conclusie dat mijn besluit van eerder herzien moest worden.
Ik had mezelf namelijk altijd voorgenomen, mocht het nodig zijn, ‘wensouders’ te willen helpen. Mensen die, om welke reden dan ook, zelf geen kinderen kunnen krijgen.
Mijn eitje afstaan.
Of een bevrucht eitje te laten groeien.
Of … geen idee eigenlijk, hoe precies en wat.
Verschillende problemen, verschillende mogelijkheden.
Als het nodig mocht zijn, zou ik daar zeker over na willen denken en bij mee willen helpen.
Nu heb ik mijn beide zwangerschappen niet als heel fijn ervaren. Zeker het begin van de 1e niet. Maar daar is wel weer over heen te komen.
Mocht ik nou mensen in mijn omgeving kennen die in zo’n situatie zouden zitten en het zelf aangeven zo’n traject in te willen gaan. Dan gooi ik mezelf op. Althans, dat dacht ik altijd.

Nu is het nooit gebeurd in onze vrienden- en/of kennissenkring. Of wel. Ik ken wel een stel dat graag kinderen had gewild. Maar ik begreep van hen tijdens een gesprek dat ze het hele circus eromheen niet zagen zitten. Ik heb mezelf daar dus stil gehouden. Wel twijfels gehad het aan te geven. Maar als mensen zelf al aangeven die hele poespas niet te zien zitten. Nee, dan hoef ik dat niet kenbaar te maken. Maar om niet te ver af te dwalen…

Vorig jaar zomer kwam ik dus tot de conclusie dat als ik nu nog een stel zou moeten tegenkomen, dat proces op gang gezet moet worden en voor je dan kan zeggen ‘het is klaar’, dan ben ik wel een paar jaar verder. En dat zag ik niet meer zitten. Ik ben nu 37 (toen 36) en om mezelf tegen de tijd dat ik 40 ben weer te ‘zwangeren en ontzwangeren’… nee, dank je! Geef mijn portie maar aan Fikkie!
Of het moet zijn omdat ik zelf zwanger zou zijn, dan is het een heel ander verhaal. Dan is dat zo, en nemen we dat hele zwanger zijn en de rest erna zeker voor lief. Maar niet meer voor een ander, hoe graag ik ze daarbij ook zou wil helpen.

Het klinkt vast gek, maar het voelde best raar om te beseffen dat dat nobele idee van mij, het niet is geworden en ook niet meer ging worden. Ergens voelde het als ergens afscheid van nemen ook.

En in die periode, hoe dat precies zat weet ik niet helemaal meer. Maar in de weken dat ik dat dus besefte, kwam ik op Facebook een berichtje tegen. Een berichtje dat mij niet losliet. Een berichtje dat mij soms zelfs ’s nachts wakker hield. En dat ook rond de periode dat iemand uit mijn familie het bericht kreeg niet meer beter te gaan worden. Dan ga je soms nadenken. En zo bleef die oproep in mijn hoofd zitten. Ik kon er niet meer omheen.
Ik wist ongeveer nog via wie ik dat bericht voorbij zag komen en ben gaan spitten. Na een dag of 2 kwam ik het bericht pas weer tegen. Ik heb er toen meteen een foto van gemaakt met mijn telefoon. Kwijtraken kon ik het dan niet meer. En zo begon dit avontuur …

Share This